نامه کوتاه بود: مدارک را فرستادیم و منتظریم.
میدانم که انتظار چقدر طولانی و دلگیر و خسته و غمگین است.
بغضم ترکید و گریه کردم
همانطوری زشت
مثل همیشه.
نامه را حذف کردم
از بس حس تویش خوابیده بود و ناغافل خواب به خواب شده بود.
فکر میکنم شاید میدانم از کجا روحم اینقدر پیر است، که هی میمیرم و هی دلم برای دنیا تنگ میشود و فرار میکنم و زنده میشوم.