ظهر یکشنبه آخر ماه
دو صندلی کنار هم
یک مرد
یک زن
یک میز و یک سری خورده ریز رویش برای فروش
زن نگاه کشدارش را از خرت و پرت ها به مرد رساند
مرد که شانه به شانه زن نشسته بود با دستش او را به خود نزدیک تر کرد
هیچ حرفی رد و بدل نشد
زن تبسمی کرد
چیزی فروخته نشد ولی رابطه محکم تر شد
و چه زیبا و بی هیچ زائده
و من به این فکر کردم چقدر معنی در این کمتر از دو دقیقه بود
شاید زن تک تک خاطره هایش را گذاشته بود برای فروش ٬ چیزهایی که به سختی راضی شده بود به پول تبدیل شان کند ولی این کافی نبود باید کسی هم راضی میشد آنها را بخرد.