فرار میکنم از روزهایی که نیستی
از روزهایی که برایت چقدر مهم بودند و چقدر برایم مهم هستند اما بی تو از آنها فراری ام . یک خرداد هرسال چه بچه پر شیطنتی را می شد در چشمانت که برق می زدند دید . به که بگویم دلم پر از حسرت مردی است که مردانه زیست . مردی پر از انرژی و احساس مسوولیت و پدری پر از قدرت و هوش. عاشق غیر منتظره هایش بودم هر چند یکی شان برایم خیلی سنگین و سخت بود .
هر چقدر هم که نوشتن باعث نمی شود این حسرت و دلتنگی تمام شود و فقط اشکم را جاری می کند ولی می نویسم . سه سال است که اول خردادها شادی ای نیست و جمعمان تکمیل نیست .
یادم رفت از تحلیل نابت نسبت به آدمها بنویسم که چقدر درست بودند و چقدر تیز .
ای کاش بودی و فرنیک تجربه با تو بودن را داشت می دانی حسرتی که اعماق وجود آدم را می سوزاند چیزی که هرگز اتفاق نمی افتد. ای کاش بودی