|
« چهار دهم مهر هشتاد و هشت |
صفحه اول نامهها
| دوري بي پدر! »
پونزدهم مهر هشتاد و هشت
روزگارمان اينچنين شده؛ آدمهاي تنها در كنار هم!
شايد هم اقتضاي بزرگي اين است
در كنار هم ولي تنها
تنهايي مرا به مانيتور خيره ميكند
او را به بالا پايين شدن از پله ها
و دخترك را به مدرسه رفتن
و پسرك را به سازش با سرنوشتش
لينكها به اين نامه
آدرس اين نامه:
http://www.moayeri.ir/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/479
ارسال نظر
|
نظرات
نازی :
سلام من همیشه از تنهایی بیزار بودم ولی حالا دیگه جز لاینفک زندگیمه.
نازی - October 7, 2009 2:58 PM
مانی آ :
کوهها با هم اند و تنها
همچون ما با همان تنهایان ...
مانی آ - October 7, 2009 3:05 PM
پور پدر :
راست گفتی...
پور پدر - October 7, 2009 5:42 PM
میم در محاق :
خوب باش ...
میم در محاق - October 7, 2009 10:43 PM
میم در محاق :
خوب باش خانومی...
میم در محاق - October 7, 2009 10:46 PM