ما آدمهای تنهایی هستیم با تمام شلوغی اطرافمان
وبلاگ دوست جونمو میخوندم و کلی غصه اومد توی دلم
برای نازی جونم:
شریک زندگیت یه جا، خونواده ات یه جا
و تو به اجبار قربانی فاصله ها شده ای
فاصله هایی که هر روز برات بزرگتر میشه
راهی کشدار
با
مقصد و مبداء ایکه زندگی ات را به هم پیوند میزند
تنها حرف من به تو اینه که
قلب مهربون و بزرگ تو
و
احساساتت همه این مسافتها رو میشکنه
پس نازی جونم
غم نخور.
می دونم گفتنش راحته ولی باور کن همه ما آرزوهایی داریم که رسیدن بهشون برامون ممکنه خیلی سخت باشه و یا اصلا نباشه، ما مجبور به این هستیم که از همین چیزهایی که داریم لذت ببریم یا حداقل باهاشون کنار بیایم.