|
« |
صفحه اول نامهها
| مادرم چیزهایی می بیند که من نمی بینم! »
دنیای عجیب با روزهای غریب، زمانه زمانه کرگدن شدنه و تو اگر کرگدن نشی یعنی قافیه رو باختی.
همه جا یکی یا چند تا میرن رو اعصابت و لزگی می رقصند.
الکس عزیز فکر میکنم اینها بخشی از بزرگ شدنه.
یک وقتهایی دوست دارم همه اون چیزهایی که به نظرم میادو بنویسم ولی اینجا رو همه میخونن و ما ها اصولا عادت نکردیم اگر کسی صادقانه حرف دلشو زد، پس فردا در موردش قضاوت نکنیم. وبلاگ معمولا تریبون ما برای حرفهاییه که نمی زنیم یا اگر میزنیم به نظرمون باید های لایت بشه یا اصلا حرفهاییه که ذهنمون میبافه به هم. مشکل اکثر ماها اینه که نمی تونیم زبونمونو نگه داریم ولی از همه میخوایم که در مورد ما راز نگه دار باشن و دقیقا آدمهایی که بهشون ایمان داری لذت میبرن که پیک مجانی رسوندن حرفهات به دیگران باشند.
لينكها به اين نامه
آدرس اين نامه:
http://www.moayeri.ir/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/365
ارسال نظر
|
نظرات
نازی :
سلام خواستم بگم مرسی از اینه وب داشتنو بهم یاد دادی خیلی احساس خوبی دارم از وقتی که مینویسم
نازی - January 9, 2009 2:59 PM
فرهاد :
خیلی وقتة نیامدم...حال و ةوای وبت عوض شدة...بی قیدی وبی خیالی وانمود کردن توش پر پر میزنة...گویا مرگ عزیزان اذیت میکنة سخت...چةباید کرد وقتی اونا پیش مادیگر نمیایند...وماییم کة بطرفااونا میریم...متاسفم...تسلیت با اینکةدیر شد...موفق باشی
فرهاد - January 11, 2009 12:02 AM